We zitten heerlijk op het terras voor onze fijne gastenkamer en kijken uit op de prachtige omgeving. Wij zijn bij Casa la Quinta, een inmiddels vertrouwd adres. In de middag schuiven we heerlijk aan voor ‘La Mesa de Madera’ (de houten tafel) waar we genieten van een fijn 4-gangen diner, bereid door voormalig Michelin kok Léon en waar Bianca als gastvrouw voor de gasten zorgt. ‘s Avonds spreken we uitgebreid met Léon en Bianca over hun emigratie. Dit emigratieverhaal lees je hieronder.
In gesprek met
Snel naar…
Nederland
Bianca
Bianca is geboren en getogen in Maastricht. Na haar opleiding werkt ze korte tijd als schoonheidsspecialiste om vervolgens over te stappen naar ‘The Sting’, een modezaak. Hier werkt ze 10 jaar op verschillende locaties zoals Maastricht, Tilburg, Eindhoven en Heerlen. In Heerlen ontmoet ze Pascal, met wie ze een relatie krijgt. Pascal heeft een brasserie en Bianca gaat daar werken.
Bianca: “Dat was echt superleuk. Helaas liep onze relatie na een aantal jaren stuk, maar ons contact is goed gebleven. Ik ging op zoek naar een nieuwe baan en vond die via Pascal bij Léon zijn nieuwe zaak
Léon
Léon groeit op in Landgraaf. Als hij 13 jaar oud is beginnen zijn ouders een horecazaak in een Limburgse carréhoeve. Dat groeit uit tot een serieuze zaak, met veel wandelaars op zondag, en vele bruiloften en partijen. Léon voltooit de middelbare hotelschool en stapt daarna samen met zijn broer in het familiebedrijf.
Léon: “Vier jaar zaten we er samen in. Toen vertrok ik met plannen om op een bepaald moment een à la carte restaurant te beginnen.”
Léon vertrekt en vindt een baan bij restaurant ‘De Leuf’, dat op plek 75 in de Lekker 500 staat. Later weet de getalenteerde en ambitieuze chef van ‘ De Leuf’ zelfs 2 Michelin-sterren te bemachtigen.
Léon: “Toen ik er ging werken was het nog niet zover. Ik was 28 en zei tegen Paul, de eigenaar: ‘Ik wil binnen een jaar zoveel mogelijk kennis bij je op doen.”
Restaurant ‘De Boterbloem’
Het is anderhalf jaar later als Léon, samen met zijn toenmalige vrouw, in een prachtig pand in Heerlen het restaurant ‘De Boterbloem’ opent.
Léon: “We startten met 28 couverts. Na een verbouwing konden we 55 gasten ontvangen. Bianca, zo heet mijn ex-vrouw toevallig ook, kwam uit de bankwereld. Vanaf dag één ging het goed. Vrij snel na de opening omschreef een culinair journalist van het Limburgs dagblad, ‘De Boterbloem’ als het beste restaurant van Heerlen en omstreken. Vervolgens zat het restaurant iedere dag vol. Dat was een mooi begin -We waren maar met z’n tweetjes en af en toe hadden we er iemand bij voor in de afwaskeuken. Keihard werken, 6 dagen per week. Dat was pittig. De eerste vakantie, na een jaar, hadden we echt nodig om bij te tanken. Later wisten we een betere balans te vinden.”
Michelin
In het 7e jaar ontvangt restaurant ‘De Boterbloem’ een Bib Gourmand (symbool voor de beste prijs- kwaliteitsverhoudingen in de Michelin gids) en in het 8ste jaar zelfs de Michelin-ster (internationale onderscheiding voor uitzonderlijk goede restaurants).
Hoe gaat dat met een Michelin-ster?
Léon: “In ons eerste jaar werden we bezocht door een inspecteur van Michelin. Die was erg enthousiast over wat we deden, dus werden we opgenomen in de Michelin Gids met een aanbeveling. Dat was leuk. Na zo’n 5 jaar waren er in Heerlen vijf restaurants met dezelfde aanbeveling. Ik vond dat ons restaurant inmiddels wel boven die aanbeveling uitsteeg en schreef Michelin een brief met de vraag of wij niet voor een Bib Gourmand in aanmerking konden komen.
Het duurde nog twee jaar voordat er een inspecteur kwam. Die maakte zich bekend na de lunch. Ik zei spontaan: ‘Oh, eindelijk.’ Hij verontschuldigde zich, ze waren ons uit het oog verloren. Het is toch een nadeel als je in een stad als Heerlen zit, dat is niet echt een culinaire oase. Toen ik hem vroeg of we voor een Bib Gourmand in aanmerking konden komen, gaf hij aan dat we die fase al lang gepasseerd waren. Ik zei: ‘Als ik denk wat je bedoelt te zeggen, dat komt nu niet goed uit.’ We zouden drie maanden dicht gaan voor een verbouwing. Geen handig moment om voor een ster in aanmerking te komen. Niet veel later ontvingen we de Bib Gourmand. Een jaar later kwam de hoofdinspecteur van Michelin bij ons eten. Dat wisten we niet hoor. Niet lang daarna kregen we de Michelin-ster.”
Waar kijkt men naar bij een Michelin-ster?
Léon: “Naar je concept, je stijl en eigenheid. Daarnaast moet de kwaliteit uitstekend en constant zijn.”
Wat is jouw stijl?
Léon: “Puur, basic, herkenbaar, het product moet tot zijn recht komen. Daar hecht ik veel waarde aan. De hedendaagse gastronomie is top en zeer creatief en zeer bewerkelijk. Bij mij draait het om het pure product. Als je bijvoorbeeld coquilles bestelt, dan moet dát op je bord liggen met de juiste structuur.”
Veranderde er veel toen je die ster kreeg?
Léon: “Van de vaste gastengroep en uit de stad zelf vielen er wel wat mensen af. Die bekeken het restaurant ineens met andere ogen, maar we kregen er ook veel nieuwe gasten bij.
Het vervelendste voor mij was dat rond het verkrijgen van de ster mijn huwelijk spaak liep. Mijn ex-vrouw was een hele belangrijke pijler in de zaak. Ze was en is nog steeds een hele goede gastvrouw. In het begin hebben we het restaurant nog even samen voortgezet, maar het was te ingewikkeld. Ze vertrok. Toen zij wegviel hebben we dat opgevangen met eigen mensen, maar voor mij persoonlijk was de ziel uit de zaak.
Ik heb die ster nog vier jaar behouden. In het vierde jaar besloot ik een tweede zaak te beginnen en stopte ik met ‘De Boterbloem’. Op dezelfde plek startte ik een ander concept, ‘Het Vervolg’. Ik heb toen mijn ster opgezegd bij Michelin, ik was de eerste in Nederland die dat deed.”
Bianca: “Het werd moderner. Eerst was het heel klassiek groen allemaal. ‘Het Vervolg’ werd meer rood en zwart.”
De ontmoeting
Als Bianca op zoek is naar een nieuwe baan, is het Pascal die haar erop attendeert dat Léon mensen zoekt. Hij biedt aan om Léon te bellen.
Bianca: “Zo’n 5 minuten later belde Léon al. We spraken af dat ik die zondag even langs zou komen om te praten. Ik kende Léon en zijn sterrenrestaurant niet, ik begaf mij totaal niet in de wereld van luxe etentjes. We hebben maar een kwartiertje over de zaak en werkzaamheden gesproken en vervolgens 1,5 uur over allerlei andere zaken. Het klikte meteen tussen ons en van het een kwam het ander.
Léon, zocht jij iemand voor je sterrenrestaurant?
Léon: “Nee, naast mijn restaurant opende ik met een compagnon een brasserie, ‘Clubmet’. Deze zou 7 dagen in de week open zijn en we zochten mensen om deze goed te laten draaien.”
Bianca: “Werken in een sterrenrestaurant is ook niets voor mij. Ik ben spontaan en hou van een ongedwongen, vrij sfeertje. Een brasserie past veel beter. Ik werd dus een van de nieuwe mensen van ‘Clubmet’. Doordeweeks was er lunch en diner. In het weekend gingen de tafels aan de kant en werd het een discotheek met een dj.”
Het einde van ‘Het Vervolg’
Een jaar nadat restaurant ‘Het Vervolg’ van start is gegaan, ontvangt Léon opnieuw een Bib Gourmand.
Léon: “Dat was prettig, maar ik wilde me meer richten op ‘Clubmet’. Daarom besloot ik om het restaurant af te stoten. Ik had twee jongens in dienst die al jaren als sous-chefs bij mij werkten. Ik zei: ‘Jongens jullie mogen de zaak gratis overnemen, als jullie mij een nette huur betalen is het goed.’ Dat hebben ze welgeteld twee maanden gedaan en daarna betaalden ze niets meer. Een jaar later was het restaurant failliet. Dat was een grote teleurstelling, emotioneel maar ook financieel natuurlijk. Ik had dit anders moeten aanpakken.”
Clubmet
Léon start ‘Clubmet’ met een compagnon, maar het verloopt niet zoals gehoopt.
Léon: ‘Mijn compagnon kwam uit de wereld van feestcafé’s. Bij een feestcafé draai je muziek, zet je de tap open en het geld stroomt binnen. Als je eten en drinken verzorgt, zoals wij deden in de brasserie, hebben mensen veel meer eisen. Hij kon dat niet goed managen, dus besloot ik hem uit te kopen.’
De verkoop van Clubmet
Een hotelgroep uit Weert wil meer met restaurants gaan doen in hotels en benadert Léon met de vraag daarbij te helpen.
Léon: “Ik had genoeg werk in ‘Clubmet’ dus ik voelde er aanvankelijk niet zoveel voor. Na aandringen begon ik de mogelijkheden wel te zien. Zeker toen de hotelgroep aanbood om ‘Clubmet’ van mij over te nemen.”
Léon, wat ging je vervolgens doen?
Léon: “Ik heb na de overname een kleine 3 jaar bij de hotelgroep gewerkt als executive chef. Vervolgens ben ik een jaar lang interim chef-kok geweest in restaurant la Goccia (bib gourmand), heb ik nog twee jaar ‘Taverne Chopin’ in As uitgebaat en heb ik als chef-kok en Food & Formula adviseur in meerdere hotels gewerkt. Tot het moment dat we naar Spanje vertrokken.”
Bianca, bleef jij werken in Clubmet nadat het verkocht was?
Bianca: “Nee. Nadat ‘Clubmet’ was overgenomen veranderden de regels en werkwijze. Die pasten niet bij mij. Ik ben nu eenmaal een flapuit en werk op gevoel. Het was de eerste keer dat ik zelf ontslag nam.”
Wat ben jij vervolgens gaan doen Bianca?
Bianca: “Ik ben in Maastricht in een boetiek van kennissen gaan werken. Het begon met twee dagen, maar dat werden er al snel drie en daarna fulltime. Ik deed er van alles, hielp o.a. met de inrichting van de etalages, zorgde, met een collega, voor de dagelijkse afsluiting en deed de klachtenafhandeling. Echt superleuk. Na 2,5 jaar stopte ik, want we begonnen restaurant Winthaegen in As.”
België
Waarom zijn jullie naar België verhuisd?
Bianca: “Daar woonde Bianca, de ex van Léon, met de kinderen. Ik vond werk bij Marc O’Polo in Maasmechelen Village. Dat was voor mij een superleuke tijd en ik heb daar 7 jaar met veel plezier als assistent-manager gewerkt.
Carrièreswitch
Bianca besluit het over een andere boeg te gooien.
Bianca: “Ik wilde altijd al werken in de medische wereld, maar kwam er nooit aan toe om er iets mee te gaan doen. Ik besloot uiteindelijk om een studie medische secretaresse te gaan doen en aansluitend een studie administratief medewerker.
Ik slaagde voor beide en ben toen gaan solliciteren. Dat bleek helaas moeilijker te zijn dan ik dacht. In België moest ik de Franse taal beheersen en in Nederland kon ik weer niet terecht met mijn Belgische diploma’s.
Ik ben toen gaan werken als receptioniste en ontbijtdame bij Hotel de Limbourg. Daar ben ik in februari 2019 gestopt omdat ik had verwacht dat we op dat moment naar Andalusië zouden vertrekken. Toen dat langer ging duren heb ik nog een aantal maanden als callcenter agent gewerkt voor Zalando. Alweer een hele leuke ervaring.”
Andalusië
Nieuwe plannen
Andalusië komt geheel onverwachts in beeld. Léon en Bianca hebben helemaal geen plannen om te emigreren.
Léon: ‘Nee, totaal niet. Ik ben door mijn ex-vrouw gevraagd om bij haar eerste yoga-retraite te koken. Zij had in Los Romanes samen met haar partner een groot pand boven op een berg gekocht. Na een verbouwing was het klaar voor yoga-retraites.
Ik wilde wel koken, dus reisden Bianca en ik naar Andalusië. We hebben er meteen een beetje vakantie gevierd. Daarna hadden we beiden iets van: wow, dit kan ook wel iets voor ons zijn.”
Bianca: “Wij zagen het wel zitten om in Andalusië te gaan wonen en daar iets op te starten.”
Léon: “Bij terugkomst in België hebben we de makelaar gebeld om ons huis te laten taxeren. We hebben het te koop gezet en 1,5 week later was het al verkocht. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een huis in Andalusië.”
Het huis
In de loop van 2018 vinden Léon en Bianca hun huis in de campo, vlakbij Riogordo.
Léon: “Ons huis in België was al verkocht en we hoopten dat we in maart 2019 konden emigreren.”
Bianca: “Dat was een misrekening. Het duurde allemaal veel langer dan gehoopt. Voordat we daadwerkelijk konden vertrekken hebben we nog een tijdje in een vakantiehuisje en bungalow in België gezeten.”
Waardoor ontstond de vertraging?
Léon: “Ingewikkeld gedoe. In de campo in Riogordo moet je blijkbaar minstens 3,5 hectare bij je huis hebben. Wij kochten het huis van een lieve Engelse vrouw die hierboven woonde. Toen zij hier ging wonen, had ze 10 hectare grond. Een deel daarvan in eigen gebruik en een deel heeft ze in de loop der jaren verkocht. Daardoor was er niet genoeg. Ze moest eerst grond bijkopen. Dat duurde lang, want het waren allemaal losse aktes.
Haar advocaat leverde slecht werk, dat zorgde ook voor vertraging. Tijdens de Corona tijd ging het allemaal nog moeilijker.”
De verhuizing
In oktober 2019 besluit het stel toch naar Andalusië te vertrekken, al is de koop nog niet rond.
Bianca: “Léon had zoiets van: laten we maar alvast verhuizen. Misschien gaat het sneller als we ter plekke zijn en een beetje druk kunnen zetten. Nou, dat viel even tegen.
Konden jullie al wel in het huis?
Bianca: “Ja, de Engelse dame vond het prima we had het immers al gereserveerd. Ze vond het vervelend dat het allemaal zo lang duurde. Dus betaalden we de vaste lasten van het huis. In maart 2020 kwam Corona en toen ging alles ook nog eens 3 maanden dicht. We zaten hier, maar hadden natuurlijk nog geen inkomsten. Wij hadden wel ons spaarpotje door de verkoop van het huis. We konden het pand betalen en hadden nog wat achter de hand voor verbouwingen en om het een tijdje uit te zingen.
De B&B Casa la Quinta
Bianca en Léon willen een B&B met 4 gastenkamers. Het loopt anders.
Was het al een B&B?
Bianca: “Nee het was gewoon een huis met twee slaapkamers. De vorige eigenaren verhuurden het als vakantiewoning. Het zwembad was er al wel.”
Wat was jullie plan?
Léon: “Ons idee was om er een B&B met 4 kamers van te maken en dat te combineren met catering voor retreats. Met de juiste bezetting zou het voldoende zijn om van te leven.”
Bianca: “We konden alleen nog niet verhuren, want de vergunning was nog niet rond. De catering voor retreats konden we al wel verzorgen.”
Zijn het vier kamers geworden?
Bianca: “Nee, we hebben er nooit vier gehad.”
Léon: “Mijn eerste keuken was, waar nu het toilet is. Daarna in de garage. Dat was geen doen. Ik heb er in de zomer een keer gekookt voor zestien gasten. Vanaf een uur of één staat de zon er vol op. Het was er bloedheet en ik was die avond 4 kilo lichter.”
Bianca: “We hadden oorspronkelijk twee slaapkamers in het huis. Daarvan hebben we er één opgeofferd voor de keuken. Zodat Léon tenminste in een goede ruimte kon koken. We hebben twee extra kamers kunnen creëren, dus het werden er in totaal drie.”
La Mesa de Madera (de houten tafel)
Informeel dineren
De B&B kan nog niet van start. Inkomsten zijn derhalve nog zeer beperkt.
Bianca: “Léon maakt zich wat sneller zorgen en had zoiets van: we moeten wel geld verdienen en hier kunnen leven. Ik ben opgevoed met het idee dat het allemaal wel goed komt, we hadden nog wel wat op de bank, dus ik zag het wat makkelijker.
Op een dag zaten we hier aan tafel met Bianca, de ex-vrouw van Léon, haar schoonmoeder en Anne, de dochter van Léon. We hadden het over de inkomsten. Bianca vroeg: ‘Waarom beginnen jullie hier geen restaurantje? Gewoon voor mensen van buitenaf, gezellig. Ze wees op de houten tafel en vroeg: ‘Anne, hoe heet zo’n tafel? ‘La Mesa de Madera’ zei Anne, want die sprak al Spaans. ‘Nou, zei Bianca, dat is al een mooie naam.”
Léon: “Het leek mij wel iets, maar er volgde een flinke discussie.”
Bianca: “Ik wilde beslist geen restaurantje hier, ik was juist blij dat ik uit die wereld was. Ik ben geen vrouw voor een restaurant met allerlei dure wijnen, dan kan ik mezelf niet zijn.”
Léon: “Bianca dacht aanvankelijk ook dat het om iedere dag zou gaan. Dat was helemaal niet mijn bedoeling.”
Bianca: “Toen de emoties een beetje gezakt waren zei Léon: ‘Jij moet ook gelukkig zijn.’ en vroeg: ‘Wat is voor jou wel een optie?’ Al pratende kwamen we op het huiskamerconcept. Informeel en 1 keer per maand voor 10 à 12 personen. Ik dacht dat is wel te doen.”
Liep het meteen goed?
Bianca: “In het begin hadden we nog niet alle tafels bezet. Als er weinig tafeltjes geboekt waren, nodigden we vrienden uit om een goede sfeer te creëren.
Léon: “Wij wilden een ontspannen en huiselijke sfeer creëren. Een beetje bezetting is natuurlijk ook wel fijn. We hebben een vast menu, dus het is geen restaurant.”
Bianca: “Het begon steeds beter te lopen en ik stelde voor om naar 16 personen te gaan. Later werden het er zelfs 20 en dat gaat prima. Nu organiseren we het twee keer per maand. We starten op een vast tijdstip, iedereen tegelijk. Ik doe de drankjes, en zorg dat iedereen in orde is en Léon verzorgt het eten. Ik vind het echt ontzettend leuk.”
Léon: “Het mooie van ‘La Mesa de Madera’ is dat het mensen bij elkaar brengt. Zo ontstaan er vaak spontane gesprekken tussen mensen aan de verschillende tafeltjes. Als je naar een restaurant gaat, dan krijg je een tafel en daar kom je eigenlijk niet meer vandaan. Hier gaat het heel ontspannen, tussen de gangen door strekken de gasten even de benen, lopen naar het zwembad en raken zo met elkaar in gesprek.”
Komen er ook andere nationaliteiten dan Nederlanders & Belgen?
Bianca: “Veel Engelsen. Twee keer Spanjaarden, maar het is niet echt hun concept. Spanjaarden eten ook veel later.”
Léon: “Iedereen is welkom, maar voor de Spanjaarden uit de campo is het best duur.”
Bianca: “De mensen uit het dorp kennen dit concept niet. Zo kwam Antonio, een jongen uit het dorp die ons veel heeft geholpen, hier eten met zijn vriendin. Ik legde het menukaartje neer en zei: ‘Dit is het menu.’ Ze dachten dat ze moesten kiezen. ‘Nee hoor, jullie krijgen alles wat erop staat’. Daar keken ze van op.”
De B&B
Hoe verliep het met de B&B?
Léon: “We hebben eerst de kamer met het balkon in het huis verbouwd. Daarna is de berging veranderd in een tweede kamer en tenslotte hebben we de derde kamer onder het zwembad gecreëerd.”
Hoe ging de verbouwing?
Léon: “We hebben echt wel geluk gehad. Op advies hebben we Miguel, een Spaanse aannemer uit het dorp, ingehuurd. Met hem hebben we de verbouwingen gedaan. Dat verliep prima. Altijd op tijd en er werd netjes gewerkt. De eerste keer hadden we een prijsafspraak waarbij hij alles regelde. Daarna deed ik de inkoop van de materialen en hij factureerde de uren. Zo had ik een beter overzicht en dat verliep perfect. De keuze om te werken met Spanjaarden was een goede. Het geeft respect en dat krijg je ook weer terug.”
Hadden jullie al snel gasten?
Bianca: “We begonnen met kennissen en familie. Het 1e jaar was niet top.”
Léon: Dit jaar is echt goed. Vorig jaar was netjes, maar daarvoor was het nog niet veel.”
Hoe krijgen jullie de boekingen?
Bianca: Via booking.com, Facebook en onze eigen website natuurlijk. Wij hadden tot twee jaar geleden nog Airbnb, maar toen kregen we de vreemdste aanvragen.”
Léon: “De prijzen bij booking.com zijn hoger dan op onze eigen website. Zo compenseren we de commissie die we moeten afdragen.”
Hoe loopt het seizoen?
Léon: “Van mei t/m oktober is het wel het drukst.”
Bianca: “In de zomer heb je eerder de Spanjaarden, dat is ook heel leuk. Laatst hadden we twee dames uit Marbella, die het toerisme even wilden ontvluchten, zij wonen letterlijk 100 meter van het strand. Ook mensen uit Granada, Sevilla en Córdoba. Die willen even aan de hitte in die steden ontsnappen. Dan is dit een fijne plek voor ze omdat het hier koeler is.”
De letter Q
De letter Q speelt een prominente rol in de benaming van de activiteiten en bedrijven van Léon en Bianca?
Waar komt deze Q vandaan?
Bianca: “Ik had ooit een boekenreeks over landen in de wereld en het Spaanse boek had op de kaft een grote letter Q staan. Dat vond ik leuk en daar wilde ik iets mee. Casa la Quinta (het vijfde huis), is vrouwelijk, dat ben ik. El Quinto Sabor (de vijfde smaak) is mannelijk en dat is Léon. Ik heb ook Qalma massages.”
El Quinto Sabor
De culinaire activiteiten van Léon zijn ondergebracht in El Quinto Sabor.
Léon: “Dat omvat de catering bij retreats, La Mesa de Madera en het koken als private chef in vakantiewoningen. Bij de yoga retreats kook ik vegetarisch en veganistisch. Het koken in vakantiewoningen ontstond eigenlijk door La Mesa. Toen kreeg ik de vraag of ik voor een verjaardag in een vakantiewoning wilde komen koken. Dat heb ik gedaan en dat was ook erg leuk.”
Qalma holistische massages
Naast de B&B verzorgt Bianca ontspannende, holistische massages. Dat doet ze zowel in de B&B, maar ook bij yoga-retreats en in sommige vakantiehuizen.
Bianca: “In de B&B doe ik dat op ons privé-terras, Daar is het rustig. Als er mensen in het zwembad zijn hoor je dat niet. Ons terras is zo ingericht dat ik heel makkelijk de massagetafel neer kan zetten. Ventilator, muziekje plus een heel relaxed geurtje erbij en er ontstaat een fijne sfeer. Daarnaast verzorg ik massages bij yoga-retreats en vakantiewoningen van goede vrienden, want daar is alles aanwezig wat ik nodig heb.”
Doe je ook iets als schoonheidsspecialiste?
Bianca: “Nee, daar moet je tegenwoordig allerlei apparatuur voor hebben en zoveel spullen, dat krijg je niet verkocht. Materiaaltechnisch gezien is het niet te doen.”
Integratie
Er komen steeds meer buitenlanders in Andalusië, hoe gaan de Spanjaarden daarmee om?
Bianca: “Dat is een beetje hetzelfde zoals overal. Wij hebben 13 jaar in België gewoond en werden pas na zo’n 10 jaar echt geaccepteerd. Je blijft toch een buitenlander.”
Léon: “Ik ben er wel van overtuigd dat als jij je hier in Spanje open opstelt, dat het wel in orde komt. Natuurlijk hebben de Spanjaarden ook wel een beetje iets van: daar heb je weer zo’n buitenlander. Er komen er steeds meer. Dat voel je wel.
We laten ons nog te weinig zien in het dorp, in de cafeetjes e.d. Dat hoort er wel bij en is belangrijk. Net als dat je moet proberen de taal te spreken. Ons Spaans is nog belabberd, maar we proberen het wel. Sommige Engelsen komen na 35 jaar nog niet verder dan hola en cerveza. Dat kan natuurlijk niet.”
Tegenvallers
Hebben jullie veel tegenvallers en nare ervaringen gehad?
Léon: “Eigenlijk niet. De enige die niet echt respectvol was, was de advocaat van de vorige eigenaar. Verder hebben wij alleen maar goede ervaringen. Ook vanuit de gemeente. Als er lekkage is bijvoorbeeld dan bel je Pepe en die is er zo.
Wat ik wel lastig vond was de Corona-periode, want je had geen idee hoelang dat zou gaan duren.”
De toekomst
Wat zijn jullie toekomstplannen?
Léon: “We willen vooral de kwaliteit verhogen en het kleinschalig houden. Meer focus op de B&B. Ik wil vaker koken voor de B&B-gasten, minimaal 2 keer per week. We willen dat beetje bij beetje verfijnder maken.”
Wil je daar geen concept van maken?
Léon: “Daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik heb niet altijd de mogelijkheid om het te garanderen omdat ik de retreats heb, maar ik sta open voor suggesties hoor. We hebben nu twee yoga retreats. Ik heb gelukkig een collega waarmee ik samenwerk. Dat gaat goed. Toen ik ziek was heeft zij 3 retreats van me kunnen overnemen en dat was wel fijn.”
Bianca: “Lekker eten, fijne massages. We willen dat mensen hier optimaal genieten. Zo willen we het zwembad gaan verwarmen, want dat is in het begin van het seizoen vaak nog wel wat frisjes.”
Léon: “De warmtepomp en andere benodigde materialen hiervoor hebben we al, maar het moet nog geplaatst worden. We hebben ook zonnepanelen geïnstalleerd, maar er klopt iets niet in het systeem. Op de rekening zijn het verbruik en de kosten gelijk gebleven, dus daar moeten we nog achteraan.”
Tips
Hebben jullie nog tips voor mensen die willen emigreren?
- Verdiep je een beetje in de cultuur.
- Zoek een goede advocaat die ook jouw taal spreekt en waar je een goed gevoel bij hebt. Wij hebben onze advocaat via via gevonden en hebben daar goede ervaringen mee, maar dat is natuurlijk geen garantie.
- Zorg voor een financiële buffer. Wij konden een jaar zonder enige bron van inkomsten overleven.
- Maak een plan.
- Doe zoveel mogelijk lokaal, dat helpt enorm bij het integreren!
Geïnteresseerd in deze accommodatie?
Vraag vrijblijvend de beschikbaarheid op!
Vul het onderstaande formulier in en León & Bianca nemen spoedig contact met je op!
Gerelateerde artikelen aan León & Bianca
Léon & Bianca
Casa la Quinta
Riogordo, Málaga
Leuk of interessant artikel?
Deel het via jouw platform door op één van de onderstaande buttons te klikken!